Στόν τίτλο τοῦ παρόντος ἄρθρου μας μέ τούς γνωστούς ὅρους Ἐκκλησία καί Πολιτεία νά κυριαρχοῦν, ὑπονοοῦνται κυρίως οἱ ἐπί κεφαλῆς τῶν δύο θεσμῶν καί οἱ σχέσεις μεταξύ των. Οἱ ἐκκλησιαστικοί καί οἱ πολιτικοί ἄρχοντες. Ἀπό αὐτούς καθορίζονται κατά καιρούς οἱ ὑπόψη σχέσεις. Ὅσον ἀφορᾶ δέ τήν ἱστορία τοῦ θέματός μας, ἀπό αὐτούς, καί προπάντων «ἄσχετους ἡγέτες», θά προκύψουν οἱ δύο κύριες μορφές τῶν ἀκραίων σχέσεων μεταξύ τους, ὁ Καισαροπαπισμός καί ὁ Παποκαισαρισμός. Συγκεκριμένα. Ὅταν οἱ πολιτικοί ἄρχοντες ἀπό ἄγνοια ἤ καιροσκοπισμό ἤ θρησκευτικές προκαταλήψεις ἤ ἀπό ἀχαλίνωτη φιλοδοξία ἐπιθυμοῦν νά ἔχουν κάτω ἀπό τό σκῆπτρο των καί τήν Ἐκκλησία τότε γεννιέται ἐκεῖνο τό ἔκτρωμα, πού ὀνομάζεται Καισαροπαπισμός καί ὅταν πάλι…