Κυριακή των Απόκρεω στον Ιερός Ναό Αγίου Ελευθερίου Ελευθερουπόλεως

Την Κυριακή των Απόκρεω, 15 Φεβρουαρίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε την Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου Ελευθερουπόλεως μετά του Πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου Μπένου, του εφημερίου της ενορίας π. Αλεξάνδρου Νικολάου και των Διακόνων της Μητροπόλεως.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος προς το εκκλησίασμα, ερμηνεύοντας το βαθύ θεολογικό περιεχόμενο της Κυριακής των Απόκρεω, η οποία αποτελεί την τρίτη Κυριακή του Τριωδίου και είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Μελλούσης Κρίσεως. Επεσήμανε ότι, αν και η ονομασία της ημέρας συνδέεται με τη διατροφική προετοιμασία των πιστών ενόψει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το ουσιαστικό της μήνυμα είναι αποκαλυπτικό και σωτηριολογικό, καθώς το Ευαγγέλιο της ημέρας φανερώνει το μέλλον του ανθρώπου μετά τον θάνατο και τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Αναλύοντας την ευαγγελική περικοπή, τόνισε τη διάκριση μεταξύ της μερικής κρίσεως, που ακολουθεί αμέσως μετά τον σωματικό θάνατο κάθε ανθρώπου, και της τελικής και καθολικής Κρίσεως, η οποία θα λάβει χώρα κατά την ένδοξη έλευση του Υιού του Ανθρώπου «μετά δόξης» και παρουσία των Αγγελικών Δυνάμεων. Υπογράμμισε ότι ο χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας παραμένει άγνωστος, καθώς, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, «χρόνους και καιρούς» γνωρίζει μόνον ο Πατέρας, και ούτε οι άνθρωποι ούτε οι άγγελοι δύνανται να προσδιορίσουν την ημέρα εκείνη.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο γεγονός ότι κατά την Τελική Κρίση θα αποκαλυφθούν όλα, ακόμη και τα πλέον κρυφά έργα και λογισμοί των ανθρώπων, ενώπιον του δικαίου Κριτού. Ωστόσο, επεσήμανε ότι η μετάνοια και η ειλικρινής εξομολόγηση πριν από την αναχώρηση από τον παρόντα βίο σβήνουν τις αμαρτίες και εξαφανίζουν κάθε ενοχή από το «βιβλίο της ζωής», αναδεικνύοντας έτσι το άπειρο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού.

Κορυφαίο σημείο του κηρύγματος αποτέλεσε η αναφορά στο κριτήριο της Κρίσεως, το οποίο, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός, δεν θα είναι πλήθος τυπικών θρησκευτικών πράξεων, αλλά η έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Με παραστατικό παράδειγμα υπογράμμισε ότι, όπως σε ένα σχολείο η αποτυχία στα βασικά μαθήματα οδηγεί σε απόρριψη, ακόμη κι αν ο μαθητής αριστεύει σε άλλα, έτσι και στην πνευματική ζωή, εάν ο άνθρωπος αποτύχει στο «μάθημα» της αγάπης, δεν ωφελείται από οτιδήποτε άλλο. Η αγάπη προς τον πεινώντα, τον διψώντα, τον ξένο, τον ασθενή και τον φυλακισμένο αποτελεί το θεμέλιο της σωτηρίας και το μέτρο με το οποίο θα κριθεί κάθε άνθρωπος και κάθε έθνος.

Κατακλείοντας, ο Σεβασμιώτατος προέτρεψε τους πιστούς σε πνευματική εγρήγορση, αυτοεξέταση και καλλιέργεια της μετανοίας και της αγάπης, ώστε να μη βρεθεί κανείς αμέτοχος της χαράς της Βασιλείας, αλλά να αξιωθεί να σταθεί «εκ δεξιών» του Κυρίου κατά την ημέρα της φοβεράς και ενδόξου Παρουσίας Του.